شماره دوم ، سال یازدهم ، دسمبر 2008

جایی پایی شدن کوچی ...

همین طور از تعلیم و تربیه، برنامه های صحی، و بسا خدمات حیاتی دیگر نیز محروم ماندند. پروسه کوچیدن آنها در فصل سرما یعنی زمستان به مناطق گرم آن طرف خط دیورند، بنابر فراز و فرود هایی که طی سالهای اخیر در مناسبات میان افغانستان و پاکستان به میان آمد به مشکلات و بعضا موانع مواجه گردید. همینطور، در اثر انکشافات سالهای جنگ داخلی و بعد از جنگ که منجر به خودآگاهی و رشد فکری افغانها گردید و زمینۀ شرکت مردم در تصمیم گیریهای سرنوشت ساز زندگی شان آماده شد. این زمینه را دستاورد های دموکراتیک قانون اساسی کشور و پروسۀ دموکراتیزه شدن جامعه بیشتر مساعد ساخته است. با بازگشت هموطنان مهاجر به محلات زیست شان، کوچیدن کوچیان به مناطق سرد و چراگاههای عنعنوی مناطق مرکزی، غربی، شمال و شمال غرب کشور نیز به سکتگی و مانع مواجه شده که در نتیجه، گاه گاهی به برخورد های مسلحانه بین ساکنان محلی و کوچی ها و فاجعه های انسانی که منجر به کشته شدن عده ای از هر دو جانب انجامیده است. استدلال مردم محل در مخالفت با دخول کوچیان در فصل تابستان به چراگاه های محلات زیست شان مسألۀ ملکیت افراد است که بر مبنای مادۀ سی و هشتم قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان چنین تصریح شده است:
"مادۀ سی و هشتم:
مسکن شخص از تعرض مصون است. هيچ شخص،‌ به شمول دولت، نمی تـواند بدون اجازه ساکن يا قرار محکمه با صلاحيت و به غير از حالات و طرزی که در قانون تصريح شده اسـت، به مسکن شخص داخل شود يا آن را تفتيش نمايد.
در مورد جرم مشهود، مامور مسئول می تواند بدون اجازه قبلی محکمه، به مسکن شخص داخل شود يا آن را تفتيش کند. مامور مذکور مکلف است بعد ازداخل شدن يا اجرای تفتيش، در خـلال مدتی که قانون تعيين می کند قرار محکمه را حاصل نمايد."
بدین ترتیب دیده می شود که با وجود گذشت حدود یک ونیم قرن از موجودیت کوچیان، هیچگونه توجهی برای تغییر شیوۀ زندگی کوچیان در جهت رشد و انکشاف به عمل نیامده است. تا جاییکه دیده می شود دولتها از مسألۀ کوچیان بیشتر از دیدگاه علاقمندی های سیاسی خویش نگریسته و هر زمانی که زمینۀ استفاده از داعیۀ کوچیان در جهت اهداف سیاسی میسر بوده، همزمان سروصدا های - بیشتر نمادینه- در رابطه با خواست و حقوق کوچیان مطرح گردیده است و بس.
یکی از مشکلات اساسی کوچیان و دولت افغانستان، که طی سالهای جنگ داخلی بیشتر شکل گرفت و به آن دامنه زده شد، تشدید رقابتهای اتنیکی است. هرگاه دولت افغانستان و جامعۀ جهانی به صفت پشتیبان سیاسی و اقتصادی پروسۀ آغاز شدۀ دموکراتیزه کردن جامعۀ افغانستان به این مسأله برخورد به موقع و مسئوولانه نکنند، نتایج زیان بار و غیر قابل پیش بینی را در قبال خواهد داشت. در این جا از دو نمونه بازتاب منفی بی توجهی به مشکل کوچیان می توان اشاره کرد:
۱- برخورد های مسلحانه دو، سه سال اخیر میان کوچیان و هزاره ها روی موضوع علفچر ها،
۲- همکاری بعضی از گروه های کوچی با طالبان.
موضوع نگران کنندۀ دیگر این است که اکنون که بشریت در نیمۀ دوم دهۀ نخست قرن بیست و یکم، در عصر انقلابات محیر العقول تکنالوژیک و عصر جهانی شدن تمدنها قرار دارد، هنوز هم گروه قابل توجهی از هموطنان ما به ادامۀ شیوه های عنعنوی کوچیگری نگهداشته شده اند. کرسی نشینان و دستگاه حاکمه تا چه زمان دیگر می خواهند از داعیۀ کوچیان به بهره برداری های سیاسی ادامه دهند؟ تعلل بیشتر در اسکان دایمی و حل منطقی مشکل این بخش جامعه خود جفای بزرگی است به خود کوچیان و آرامش و آسایش مردم افغانستان.
دولت می تواند با طرح پلانهای معین و ثمربخش به تغییر شیوۀ زندگی کوچیان مبادرت ورزد. طرحهای زیر می تواند در این زمینه مثمر ثمر واقع گردند:
- تعیین محل زیست دایمی برای اسکان کوچیان در محلات مناسب.
- تطبیق برنامۀ ملی سرشماری دقیق و راستین در میان کوچیان.
استخدام نیروی کار اضافی کوچیان در پروژه های انکشاف محلی چون راه سازی، حفر چاه ها و کانالهای آب،
- ایجاد کلنیک های سیار صحی و تهیه خدمات ویترنری.
- راه اندازی مکاتب عادی و حرفه یی موسمی.
- تشویق کوچیان به سرمایه گذاری در عصری سازی شیوه مالداری و پروسس محصولات آن.
- ایجاد زمینه های جلب علاقمندی کوچیان به اشتراک در فعالیتهای سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ...
این اقدامات و ساکن شدن دایمی می تواند نه تنها به حل تشنج ایجاد شده میان کوچیان و ساکنان محلی که محلات بود وباش شان به مثابۀ علفچر از جانب کوچیان مورد استفاده قرار می گیرند، بیانجامد، بلکه زمینۀ ساز فضای حسن همجواری و تقویه کننده روحیۀ تفاهم و وحدت ملی نیز می گردد.



نباید از نام کوچیگری در بازیهای سیاسی استفاده سوء به عمل آید. در جریان سالهای گذشته هیأت حاکمه مدعی بود که بخشی از کوچیان ساکن شده اند ولی هرگز کنترول نشد که این کوچیان به راستی سکونت دایمی اختیار نموده اند یا نه؟ این کوچیان هم از حساب عامه زمین های فراوان برای ساکن شدن گرفته اند و هم به کوچیگری خویش ادامه داده اند. در آینده این موضوع باید جدی تحت کنترول قانونی واقع گردد. هرگاه کوچیان به منظور سکونت دایمی زمین می گیرند باید از کوچیگری دست بکشند.

اداره

24


صفحه بعدی***************************** بازگشت به صفحه نخست***************************** صفحه قبلی

به صفحه

1- 2- 3- 4- 5- 6- 7- 8- 9- 10- 11- 12- 13- 14- 15- 16- 17- 18- 19- 20- 21- 22- 23- 24- 25- 26- 27- 28

29- 30- 31- 32- 33- 34- 35- 36- 37- 38- 39- 40